Aby nie zapomnieć.

Ernsest Dowson

Non sum qualis eram bonae sub regno Cynarae

Wieczorem, ach, przeszłej nocy, między jej wargi a moje

Cień twój napłynął, Cynaro! Skądś nagle twój oddech sfrunął

Na duszę mą między winem a stu pocałunków rojem;

I byłem niepocieszony, znów chory na miłość dawną,

         Tak, byłem niepocieszony, skłoniłem głowę pochmurną:

Byłem ci wierny, Cynaro! Ale na modłę własną.

Przez całą noc na mym sercu jej serce czułem, wtulone,

Leżała w mych objęciach po brzask, we śnie i w miłości;

Choć słodkie były w całunkach sprzedajne usta, czerwone,

To byłem niepocieszony, znów chory na miłość dawną,

         Gdym zbudził się i zobaczył, że świt już szary zagościł:

Byłem ci wierny, Cynaro! Ale na modłę własną.

Moc zapomniałem, Cynaro, bo moc przeminęło z wiatrem,

Ciskałem róże szaleńczo, ach, róże w krzykliwą zgraję,

Tańczyłem, by wyrwać z pamięci twe lilie stracone, zblakłe;

Lecz byłem niepocieszony, znów chory na miłość dawną,

         Tak, cały czas, tak, niezmiennie, bo taniec był długi, nie taję:

Byłem ci wierny, Cynaro! Ale na modłę własną.

Pragnąłem muzyki dzikszej, kazałem mocniejsze lać wino,

Ale gdy gasną lampiony i uczta kresu dobiega

Cień twój zapada, Cynaro, i noc jest twoją dziedziną;

I jestem niepocieszony, znów chory na miłość dawną,

         O, tak, spragniony i głodny warg pożądania mojego:

Byłem ci wierny, Cynaro! Ale na modłę własną.

         Rzecz powyższą znalazłem w mojej kwartalnej ściągawce o nazwie Literatura na Świecie, nr 9-10/2009, s. 162. Wiersz przeczytałem około piątej nad ranem, spodobał mi się i chciałem go mieć w miarę pod ręką. Stąd taki a nie inny tytuł niniejszego wpisu. Szczegół, który zaskoczył mnie przy samym już przepisywaniu - zastosowanie w wierszu słowa „niepocieszony”, po raz pierwszy zobaczyłem z nie trywialnym kontekście.